Ágústa Johnson

Til eru sjúkdómar sem ekki berast í lofti heldur finnast í fullum skálum, glösum, mjúkum hægindastólum og silki rekkjum.
Auðkýfingur frá Amsterdam hafði sína sögu að segja af því.
Hann sat alla morgna í þægilega hægindastólnum sínum og reykti, ef hann nennti því þá, eða leit út um gluggann. Hádegisverðinn hámaði hann í sig sem mest hann mátti. Nábúarnir höfðu á orði, „er rok úti eða eru þetta stunur nágranna okkar?“
Allan eftirmiðdaginn át eða drakk hann án þess að finna fyrir hungri eða þorsta, af einskærum leiðindum, svo varla var hægt að greina í sundur hvenær hádegisverður var á enda eða kvöldverður að byrja. Þegar hann lagðist útaf eftir kvöldverð var hann jafn þreyttur eins og eftir hina mestu erfiðisvinnu. Af þessu öllu myndaðist mikil vömb og vanlíðan. Matur og svefn veittu honum hvorki ánægju né hvíld og hann var, eins og oft vill verða, hvorki alveg frískur né alvarlega veikur. Samkvæmt eigin frásögn, var hann með 365 mismunandi sjúkdóma . Allir læknar Amsterdam höfðu veitt honum ráðgjöf. Hann gleypti í sig heilar fötur af mixtúrum og pillur í tonnatali en ekkert dugði. Loksins frétti hann af afar færum lækni sem átti heima í hundrað klukkustunda fjarlægð. Þessum manni treysti hollendingurinn og lýsti fyrir honum ástandi sínu.
Læknirinn fann fljótlega hvað að var, alls ekki neitt. Ekki var þörf á lyfjum, heldur hófsemi og hreyfingu.
Læknirinn skrifaði sjúklingi sínum eftirfarandi bréf:
Kæri vinur,
Ástand þitt er slæmt, en ef þú fylgir ráðum mínum er samt sem áður mögulegt að hjálpa þér.
Þú gengur með ófreskju í maganum. Í fyrsta lagi verður þú að ferðast til mín fótgangandi, því annars mun ófreskjan hristast til og bíta í sundur innyfli þín.
Í öðru lagi matt þú ekki borða nema þrjár máltíðir á dag og aðeins fisk, grænmeti, ávexti og kornmat. Ef þú borðar annað, stækkar ófreskjan, svo að eftir það þarf ekki klæðskera til að taka mál af þér heldur líkkistusmið. Þetta eru mín ráð. Ef þú fylgir þeim ekki munt þú ekki heyra í Lóunni næsta vor.
Þegar sjúklingurinn las þessi orð lagði hann land undir fót þá leið sem læknirinn hafði fyrirskipað.
Á fyrsta degi sóttist ferðin svo hægt að snigill hefði verið fljótari. Hann tók ekki undir kveðju þeirra sem hann mætti. Á öðrum og þriðja degi þótti honum fuglasöngurinn verða æ fegurri. Þeir sem hann mætti urðu æ vingjarnlegri og hann sjálfur líka. Hvern morgunn þegar hann yfirgaf gististað sinn magnaðist fegurðin og hann hélt áfram léttur í spori. Á þrítugasta degi kom hann að heimaborg læknisins og fór á hans fund. Honum leið það vel að hann sagði við sjálfan sig, „ég hefði aldrei geta orðið heilbrigður á óheppilegri tíma en nú þegar ég er að fara til læknisins. Ég vildi að ég væri að minnsta kosti með smá suð fyrir eyrunum eða óþægindi í maga“.
Læknirinn spurði “hvað amar að þér?“ . Þá svaraði maðurinn „til allra hamingju er ekkert að mér og ef þú ert eins heilsugóður og ég eru það gleðitíðindi“
Læknirinn svaraði,:„ Ófreskjan er nú dáin en hún hefur skilið eftir egg sín í líkama þínum. Sökum þess verður þú að fara aftur fótgangandi heim og vera duglegur að stunda líkamlega vinnu og borða ekki meir en lystin segir til um, því annars þroskast eggin og klekjast út. Þú getur orðið gamall maður“ lauk hann ræðu sinni brosandi.

Þessa skemmtilegu dæmisögu las undirrituð í þýskutíma í Verslunarskólanum fyrir mörgum, árum. Sagan hefur alla tíð síðan verið mér minnistæð enda sannleiksgildi hennar mikið. Boðskapurin á vel við nú eftir allsnægtir hátíðanna. Árin líða hvert af öðru en lykillinn að heilbrigðu lífi er alltaf í megindráttum sá sami; meiri hreyfing, og hófsemi í neyslu.
Gleðilegt ár!

Ágústa Johnson, framkv.stj. Hreyfingar

Til baka